Ο Δικός μας ελέφαντας

http://www.youtube.com/watch?v=rc2jsjnt-HY
"..Ήθελα μόνο να την πηδήξω.Θα μπορούσα να πω για τα μάτια της-έχει ωραία μάτια- αλλά εδώ που είμαι μπορώ να λέω μόνο αλήθειες.
τρΥπΑκΙ, τρΟμΟς, ΕγκΕφΑλΙκΟ"
 Ήθελα να μιλήσω για την απώλεια αλλά κατάφερα να μιλήσω για τη ζωή.
Ίσως γιατί καμιά απώλεια δεν υφίσταται χωρίς ζωή.Πως μπορείς να μιλήσεις για κάτι που έχασες όταν δεν το έχεις ζήσει;
Πως μπορείς να θρηνήσεις για αυτό αν δεν το είδες να πεθαίνει;
Πως μπορείς να κλαις για κάτι που ποτέ δεν έζησες αλλά να νιώθεις τη σάρκα σου να φλέγεται από την απώλειά του;
Είναι το σώμα σου προσωρινή κατοίκηση του πιο μεγάλου ονείρου σου.Αυτά που ονειρεύτηκες πριν υπάρξεις αυτά έρχεται το σώμα σου να νιώσει. Να θρηνήσει. Να κλάψει για αυτά και μετά να ξανά ονειρευτεί τις άλλες όμορφες στιγμές.
Και πως αυτά να τα περιγράψεις ;
Πως τα λόγια να σχηματίσουν την εικόνα από κάτι άμορφο;
Πως τα γράμματα όταν τα βάλεις σε μια σειρά να καταφέρουν να γίνουν εικόνες κάτι βαθύτερου;
Κάτι που ονειρεύτηκες ,πριν καν μάθεις την ύπαρξή τους;
Εσύ γεννήθηκες κλαίγοντας.
Ξύπνησες από ένα όνειρο το όποιο σε κουνούσε μέσα σε βαθιά νερά και μικρά κυματάκια σε οδηγούσαν προς τα εκεί από όπου ο ήλιος ανατέλλει.
Δεν ήξερες τι είναι αυτό.Απλά ένιωθες την μαλακή κίνηση και την απαλή διαδρομή να σε πηγαίνει κάπου. Αλλά ούτε αυτό ήξερες. Απλά πήγαινες. Κάτι άλλαζε. Η αίσθηση και η κίνηση. Δεν υπήρχαν οι λέξεις ακόμα. Ονειρευόσουν μέσα σε κάτι ζεστό..Και πήγαινες.
Και μετά..μια καινούρια αίσθηση..και εσύ η πρώτη σου αντίδραση ήταν το κλάμα..
Τώρα ήταν οι αισθήσεις σου και οι λέξεις. Οι πρώτες στριμώχνονταν σιγά σιγά μέχρι οι δεύτερες να μη φανούν αντάξιες να εκφράσουν τα όνειρά σου.
Ήταν τότε που πήγαινες,αλλά μετά έπλεες και μόλις τα γράμματα κατάφεραν να περιγράψουν το τότε, το ξέχασες .

Ουρλιαχτό - Άλλεν Γκίνσμπεργκ

Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα,

υστερικά γυμνά και λιμασμένα,

να σέρνονται μέσα στους νέγρικους δρόμους

την αυγή 

γυρεύοντας μιαν αναγκαία δόση, 

χίπστερς με αγγελικά κεφάλια να φλέγονται για την αρχαία ουράνια ένωση με την άστρική γεννήτρια μέσα στη μηχανή της νύχτας,

που φτωχοί κουρελιασμένοι με βαθουλωμένα μάτια και φτιαγμένοι στάθηκαν καπνίζοντας

μέσα στο υπερφυσικό σκοτάδι τιποτένιων διαμερισμάτων                     

αιωρούμενοι πάνω από τις κορυφές των πόλεων βυθισμένοι στην τζαζ,

που πρόταξαν τους εγκεφάλους τους γυμνούς στον ουρανό 

κάτω απ' τον Εναέριο σιδηρόδρομο

και είδαν αγγέλους Μωαμεθανούς να τρεκλίζουν φωτισμένοι σε ταράτσες πολυκατοικιών,

που πέρασαν απ' τα πανεπιστήμια με ήρεμα ακτινοβόλα μάτια 

με παραισθήσεις του Αρκάνσας και τραγωδία 

με το φως του Μπλαίηκ ανάμεσα στους μελετητές του πολέμου, 

που διώχτηκαν απ' τις ακαδημίες λόγω τρέλας και έκδοσης

στίχων ανήθικων στου κρανίου τα παράθυρα,

που διπλώθηκαν από τον φόβο ξεντυμένοι σε αξύριστα δωμάτια, 

καίγοντας τα λεφτά τους στα καλάθια των αχρήστων 

και ακούγοντας τον Τρόμο μέσ' απ' τον τοίχο ...

 ... ... ...

... Ω Καρλ, όσο εσύ δεν είσαι ασφαλής δεν είμαι ούτε εγώ, και τώρα είσαι

στ' αλήθεια μέσα στη ζωική σούπα του χρόνου -

και όποιος εν τέλει έτρεξε μέσα στους παγωμένους δρόμους

κυριευμένος από την ξαφνική αναλαμπή της αλχημείας της χρήσης της γεωμετρικής έλλειψης του καταλόγου του μέτρου και του δονητικού πεδίου, που ονειρεύτηκε και δημιούργησε ενσαρκωμένα χάσματα στον Χώρο και τον Χρόνο μέσα από εικόνες συγκρινόμενες, και παγίδεψε τον αρχάγγελο της ψυχής ανάμεσα σε δύο οπτικά είδωλα και συνένωσε τα βασικά ρήματα και έβαλε το ουσιαστικό και την παύλα της

συνείδησης μαζί αναπηδώντας με την αίσθηση του

Pater Omnipotens Aeterna Deus

για να δημιουργήσει πάλι το μέτρο

και την σύνταξη της φτωχής ανθρώπινης πρόζας

και να σταθεί μπροστά σου άφωνος και ευφυής και

τρεμάμενος από ντροπή, απορριμμένος μα εξoμολογώντας

την ψυχή για συμπόρευση με τον ρυθμό της σκέψης μες στο

γυμνό του και ατέλειωτο κεφάλι,

ο τρελός αλήτης και άγγελος μπιτ μέσα στον Χρόνο, άγνωστος,

θέτοντας όμως εδώ αυτό που ίσως αξίζει να ειπωθεί

στον χρόνο μετά τον θάνατο,

και αναστήθηκε μετενσαρκωμένος με τα φασματικά ρούχα της τζαζ 

μέσα στον χρυσοκέρατο ίσκιο της μπάντας 

και έπαιξε τον πόνο του γυμνού μυαλού της Αμερικής για την αγάπη 

μ' ενός σαξόφωνου την κραυγή 

ηλί ηλί λαμά σαβαχθανί που ρίγησε

τις πόλεις ως το τελευταίο ραδιόφωνο,

με την απόλυτη καρδιά του ποιήματος της ζωής σφαγμένη 

βγαλμένη απ' τα κορμιά τους τροφή καλή για χίλια χρόνια.

"ευ"

-Δεσποινίς! Έχετε μοιχεύσει;
-Όχι.
-Μα φυσικά και έχετε μοιχεύσει.
-Όχι.
-Είσασταν ποτέ ευτυχισμένη;
-Ναι.
-Δεσποινίς, έχετε μοιχεύσει.
-...
-Στη λέξη "μοιχεύω" υπάρχει το πρόθεμα "ευ"