Και να’μαστε πάλι στο σημείο όπου διαβάζω Άρλεκιν στην τουαλέτα για να αποφύγω τη σκέψη μου. Διαβάζω για την ιστορία της τσιτάνας, σε κακή μετάφραση από Αγγλικα, που είχε ήδη μεταφρασθει από Ισπανικά.
Για την ακρίβεια δε θέλω να αποφύγω την σκέψη μου, αλλά τη σαδιστική μου επιθυμία, να σε βασανίσω ώστε μετά να σε περιθάλψω, να σε φροντίσω.
Να σου χτυπήσω το κεφάλι τόσο δυνατά που μετά να κάθομαι να σε κοιτάω ενώ αναπνέεις και σου περιποιούμαι τα τραύματα. Όπως εκείνο, σε εκείνο το βιβλίο. Δύο μέρες κράτησε. Δεν κατάλαβε για πότε την έριξε πάνω στο τραπέζι.
Ξανα έρχομαι με σαδισμό αυτή τη φορά-ως προς εσένα- ενώ άλλοτε με μαζωχισμό-πάλι ως προς εσένα.
Αυτό το σημείο όπου ο απόλυτος βασανισμός σου θα φέρει το σημείο λύτρωσης, κάθαρσης και για τους δύο. Ακόμα όμως δεν ξέρω πως θέλω να σε βασανίσω. Με ποιον τρόπο θέλω να ηδονιστώ. Μετά σκέφτομαι να σε αφησώ χωρίς νερό.
Να διψάς τόσο που τα υγρά του κορμίου μου να είναι στοιχείο επιβίωσης. Να με ρουφάς από ανάγκη, από ηδονή, από μίσος, από όλα μαζί.
Μετά να σε αφήσω χωρίς τροφή. Τα δόντια σου να έρχονται σε επαφή μόνο με το κορμί μου, το δέρμα μου και να αφήσεις κάθε ένστικτο επιβίωσης. Έχεις μόνο εμένα. Τι θα κάνεις άραγε. Πεινάς.
Αλλά σε κάθε περίπτωση θέλω να έρθω φορώντας τις κάλτσες μου. Εκείνες τις βαμβαρικές με την δαντέλα στο τελείωμα. Που πάνω τους έχουν κόκκινες φράουλες.
