Άνθρωποι τσιμπιδάκια

Έβγαζε μανιωδώς τα φρύδια της. Ενίοτε και κάτι ψιλά από τις γάμπες, ή από το πηγούνι, ή από όπου έβλεπε μικρές εκνευριστικές τριχες. Κάποιες φορές μάτωνε και δημιουργούσε μικρά μελανώματα αλλά δεν πείραζε. Μετά από κάθε χρήση το έκαιγε στην άκρη ώστε να το απολυμάνει. Το πετούσε στην τσάντα για τη δουλειά, την παραλία, στο νεσεσερ, μέσα στο συρταράκι του δωματίου, όπου. Πάντα ήταν χρήσιμο και πάντα το έχανε.

Την παρατηρούσα να το ψάχνει απελπισμένα. Λες και αυτή η τρίχα στο αριστερό φρύδι θα μεγάλωνε μέσα σε ένα 24ωρο και θα της κάλυπτε όλο το πρόσωπο και ίσως να της έσπαγε και τα δόντια. Έπρεπε να βγει. Τώρα. Μία τρίχα της χαλούσε όλη την εικόνα.

Και όπως τη χάζευα να βγάζει κάτω από την λάμπα του μπάνιου αυτή τη μία τρίχα το είδα. Το τσιμπιδάκι με ένα κεφάλι στην άκρη του, ανθρώπινο. Και έτσι θυμήθηκα τους ανθρώπους τσιμπιδάκια. Βγάζουν ένα πράγμα τη φορά, αλλά κάνει την διαφορά. Ένα τη φορά. Και εσύ τους καλείς για αυτό το ένα. Όχι παραπάνω. Στην αρχή είναι για ένα και μοναδικό, μετά όμως γίνονται για ένα και επαναλαμβανόμενο. Όπως οι τρίχες στη γάμπα. Άλλο να βγάζεις μια τρίχα στο φρύδι και άλλο να προσπαθείς να βγάλεις όλη την γάμπα. Χώνονται σε μία τσάντα και εμφανίζονται ώστε να βοηθήσουν να βγει το τριχόφρυδο και μετά σου λένε πως βγάζουν και τριχόγαμπο. Και αφού εσύ δεν αποφασίζεις ανάμεσα σε ξυραφάκι ή κερί -έντιμα και όλα μαζί- βολεύεσαι στο ένα τη φορά και αγνοείς τα αιματώματα.

Οι άνθρωποι τσιμπιδάκια έχουν και άλλο χαρακτηριστικό, το άνοιγμα τους είναι δυσανάλογο των διαστάσεων τους. Δεν μπορούν. Περιορισμένοι. Κλειστοί. Το ανοιγμά τους συγκεκριμένο, μετά σπάνε. Δεν αντέχουν άλλο. Σχεδιασμένοι να πιάνουν ένα, προορισμένοι να μπορούν μόνο αυτό. Αρματομένοι από σίδερο, να μοιάζουν αιώνιοι, αλλά τους τρώει η υγρασία του μπάνιου αφού εκεί μόνο έχει καλό φωτισμό να βγάλεις αυτό το ένα τριχόφρυδο. Και ας μπηκε σίδερο η υγρασία τα νικάει όλα και τα σκουριάζει. Αλλά ακόμα και τότε μπορεί να του δώσεις μια ευκαιρία και να του πεις «έλα σε παρακαλώ να μου βγάλεις το φρύδι» και ελπίζεις να μη βγει το μάτι

Η κόκκινη μύτη

Η κόκκινη μύτη | Μικρος Δακτύλιος

Η Λου κατεβαίνει στο πλατύσκαλο να ανοίξει στον Μορ την πόρτα ενώ φορά την κόκκινη μύτη. Η πατούσα πατάει με αστάθεια στο μωσαϊκό. Ουφ! Τι δύσκολη μέρα
Βουτά το κολοκυθάκι στο τζατζίκι και επιδεικτικά το πασαλείβει στη μούρη της. Τον κλωτσάει στο καλάμι, αυτός θυμώνει και ξανα φορά την κόκκινη μύτη. Ουφ! Τι κουραστικά αυτά τα οικογενειακα τραπέζια. Πάλι η θεία σου με κοιτάει με στραβό μάτι και ο μπαμπάς σου προσπαθεί να πει κάποιο αστείο ώστε να σταματήσουν να κοιτάνε την κόκκινη μύτη μου.

Η Λου οδηγεί τον Μορ σε ένα από τα έφτά πατάρια του σπιτιού και τον ανεβάζει σχεδόν σπρώχνοντάς τον από τον κώλο. Του βγάζει το παντελόνι και τον σπρώχνει να φτάσει στο πατάρι. Ο Μορ μπαίνει και ανεβάζει την Λου από τα μαλλιά. Μπαίνει και η Λου και βγάζει από την τσέπη της μια κόκκινη μύτη. Πάλι; την ρωτά ο Μορ /// Τι; τον ρωτά η Λου /// Πάλι; /// Τι; /// Πάλι; Τι; Πάλι; Τι;// η Λου τον χτυπάει στη μύτη. Ορίστε. Πάλι. Θες πάλι; Τι θες πάλι; Πάλι θες, ε, πάλι ε;

Από το πατάρι έβλεπαν την ατομική αποχέτευση του απέναντι σπιτιου. Μορ, θες να φτιάξουμε και εμείς ατομικές αποχετεύσεις; Θα έχεις μία εσύ και μία εγώ. Έτσι θα ξέρουμε ακριβώς τι βάζει και τι βγάζει ο καθένας μας. Αφού δεν τρώμε μαζί δεν είναι ανακριβές να πάνε όλα σε μία αποχέτευση;/// Ναι, αλλά θα έχουμε δύο τουαλέτες, αντικρυστά η μία από την άλλη και κάθε φορά θα φοράς την κόκκινη μύτη/// δε γίνετε /// θα έχουμε ξεχωριστές και ατομικές αποχετεύσεις όμως /// όχι, δε θέλω ατομικές αποχετεύσεις /// θα κατέβουμε από το πατάρι; θα σε κατεβάσω πάλι από τα μαλλιά και εσύ μετά θα κρατάς τα πόδια μου /// Μορ, ξερίζωσες όλα μου τα μαλλιά, θα βάλω την κόκκινη μύτη και θα προσγειωθώ πάνω της και μετά θα δέσω το παντελόνι σου από τους τοίχους και θα προσπαθήσεις να βουτήξεις μέσα και έτσι θα σε συγκρατήσει ο καβάλος /// θα πονέσω /// εμένα η μύτη μου είναι στρογγυλή, μαλάκή και κόκκινη