Αγαπητέ Τζιμ,

Έτσι ήταν η Αννα. Μην ψάχνεις να βρεις απαντήσεις.Έτσι ήταν.Τίποτα δε θα την άλλαζε,όπως και δεν την άλλαξε. Έτσι ήταν αυτή.
Μπερδεμένη και γεμάτη απορίες. Χαζές απορίες, που όταν τις εξέφραζε γελούσε μόνη της.
Δεν ήξερε να σου πει ποιο ήταν το σχέδιο ,αλλά πάντα είχε ένα σχέδιο. Μπορεί να σου μιλούσε για αυτό, ώρες ατελείωτες και εσύ να νόμιζες πως καταλαβαίνεις και πως θα τη βοηθούσες και όλας. Μα αυτή ήξερε τι έκανε. Απλά σε έβαζε να παίξεις μαζί της, για να μη βαρίεται.Αυτή είχε καταλήξει στο τι θα κάνει και ας μην ήξερε τι ήταν αυτό. Ήξερε όμως πως αυτό δε σε περιελάμβανε και πως εσύ ήσουν,απλά, το μέσο.
Έτσι ήταν η Άννα. Της έλεγες πήδα και αυτή ανέβαινε πιο ψηλά μέχρι που της έλεγες να κατέβει. Και αυτή σου φώναζε :" Μα δε μου είπες να πηδήξω; Να μαι!τι θες να κατέβω;"
Και όταν κατέβαινε σου έλεγε γιατί την ανέβασες και πως τρόμαξε και τότε εσύ έμπαινες στο σχέδιο της. Την έπαιρνες αγκαλιά και της ζητούσες συγνώμη αλλά αυτή δεν άκουγε.Σε άφηνε να τη βλέπεις ευάλωτη και να δίνεις ό,τι μπορούσες για να την προστάψεις από εσένα.Αλλά δεν ήξερες πως αυτό το "εσένα" το είχε δημιουργήσει εκείνη.
Έτσι ήταν η Άννα.
Και τώρα έτσι είναι.Και ας μην μπορείς να την ακούσεις.Ας μην μπορεί να ανέβει ακόμα πιο ψηλά.Μόνο χαμηλά πηγαίνει πλέον.Και εσύ της απλώνεις το χέρι να την τραβήξεις και αυτή χαμογελάει ενώ σε τραβάει κάτω μαζί της.
Αχ,βλάκα Τζιμ,αχ ερωτευμένε Τζιμ.