Αυτά μου είπε η Ρένα.Πως ήθελε να φύγει λέει.Δεν έφταιγες εσύ.Κανείς δηλαδή δεν έφταιγε,αλλά έτσι είχαν τα πράγματα.Ήταν αυτος ο μεγάλος δρόμος που την έκανε να θέλει να τρέξει μαζί του εκεί που τελειώνει ή εκεί που ξεκινάει.Άλλωστε πάντα η Ρένα μπέρδευε την αρχή με το τέλος.Έτσι είπε έκανε και με σας.Εσύ πιστεύεις πως τώρα τελειώσατε αλλά αυτή πιστεύει πως αυτή είναι η αρχή.Ξέρεις πόσο πεισματάρα είναι.
Ετοίμασε τη βαλίτσα της.Μια μικρή δηλαδή.Έβαλε εκείνο το γαλάζιο μαντίλι στο λευκό λαιμό της,φόρεσε τα γυαλιά της,το αγαπημένο της τζιν και ένα λευκό μπλουζάκι ,μπήκε στον αλήτη,έβαλε πρώτη,μου χαμογέλασε,την έβγαλα φωτογραφία,ξέρεις πόσο της άρεσε να στήνεται στο φακό με βλέμμα όλο υποσχέσεις,και έφυγε.
Μετά σταμάτησε σε ένα βενζινάδικο,γέμισε τον αλήτη,πήρε έναν καφέ χωρίς καφεϊνη, αγόρασε και έναν καινούριο χάρτη μαζί με ένα πράσινο στυλό και πήρε πάλι το δρόμο.
Αυτά μου είπε η Ρένα.
Τώρα ξεκινάνε όλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου